Samen hebben we over het eiland getoerd, veel gezien en veel gedaan. En soms hebben we ook helemaal niets gedaan wat ook heel lekker was. Met mijn Spaanse lessen hier ben ik gestopt. Mijn werk gaat wel gewoon door, maar dat kan ik verdelen over 24 uur per dag, 7 dagen per week. Zo blijft er genoeg tijd over om samen te genieten en leuke dingen te doen.
Mijn lief werkt ook door, maar eventjes wat minder uren. Hij is ook eigen baas, dus dan kun je dat zelf allemaal wat makkelijker bepalen. Ondertussen heeft hij bedacht dat hij wil leren surfen. Niet windsurfen, maar surfen met alleen een surfboard, zoals je in Amerika veel ziet. En hier in Las Palmas doen ze dat dus ook veel.
Het stadsstrand van Canteras is een geliefde plek voor surfers. Met name bij beginners. Er ligt een rif voor de kust dus de golven zijn niet al te hoog. Ideaal als je het surfen nog moet leren. Elke week ligt een nieuwe lichting beginnende surfers in het water die dappere pogingen ondernemen om het surfen onder de knie te krijgen.
Mijn lief was daar afgelopen week één van.
Dat leren surfen is leuk. Ook voor mij. Mijn lief is lief, slim, charmant, sociaal en heeft veel talenten, maar of goed surfen daar ook bij hoort, betwijfel ik een beetje.
Maar hij vindt het heel leuk. Dat is verreweg het belangrijkste. Het is nog gezond ook, want hij krijgt de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid water makkelijk binnen tijdens zijn surfpogingen.
Hij heeft afgelopen week surflessen gehad en begint na veel oefenen de basisbeginselen nu een beetje onder de knie te krijgen. Hij heeft een surfpak en board gehuurd en vertrekt nu elke ochtend als er genoeg wind staat, maar ook weer niet te veel en er dus wat golven zijn, maar ook weer niet te hoog, in zijn surfpak, op blote voeten en met board onder de arm enthousiast richting strand om te gaan surfen.
Meestal ga ik wel even kijken. Bij zijn lessen en ook als hij zelfstandig aan het oefenen is. Eigenlijk zou ik in die paar uurtjes perfect wat werk kunnen doen, maar het is te leuk om te missen.
In het begin lag hij met name in het water, vallend, spartelend en op zoek naar zijn surfboard. Elke poging om op te springen en te gaan staan op de plank eindigde kopje onder in de zee waarna hij zich proestend en hoestend met veel moeite weer op zijn surfboard hees.
Alle begin is moeilijk.
Nu doe ik het hem sowieso niet na hoor. Dus ik kijk vol bewondering naar zijn verwoede pogingen en doorzettingsvermogen, maar het is ook wel erg vermakelijk om te zien. Zeker als het niet lukt.
Het gaat steeds beter.
Surfen kan hij nog niet echt, maar inmiddels ligt en zit hij al wel op de plank als een ervaren surfer, nonchalant kletsend met zijn surfbuddies terwijl ze wachten op de perfecte golf.
Die perfecte golf komt schijnbaar nooit, want ik zie hem met name relaxt dobberen op zijn board en kletsen en maar heel, heel weinig daadwerkelijk (pogingen doen om te) surfen.
Gister welgeteld 4 keer.
In 2 uur tijd.
‘Hoort erbij’, probeerde hij me te verzekeren, ‘niet elke golf is geschikt’.
Morgen ga ik zijn surftijd maar weer benutten om aan het werk te gaan.